เรื่องสติ

สตินี่ ทำให้มันมีกำลังดีแล้ว จิตมันจึงจะล่วง เพราะสติคุ้มครองจิด ตัวสติก็คือจิตนั่นแหละ แต่ว่าลุ่มลึกกว่า

สตินั่นอบรมจิต ครั้นอบรมจนขึ้นจิตรู้เท่าตามความเป็นจริงแล้ว มันจึงหายความหลงพบความสว่างความหลงนั้นก็คือ ไม่มีสติ ครั้นมีสติคุ้มครอง หัดไปจนแน่วแน่แล้ว ให้มันแม่นยำ ให้มันสำเหนียกแล้วมัน จะรู้แจ้ง ทุกสิ่งทุกอย่าง

สติแก่กล้า จิตย่อมทนไม่ได้ เมื่อทนไม่ได้ก็สงบลง ครั้นสงบลงแล้ว มันก็รู้ เดี๋ยวนี้ มันไม่มีปัญญา มันก็ส่ายไปมาเพราะมัน ไปหลายทาง จิตไปหลายทาง เพราะเป็นอาการของมัน

เมื่อผู้ว่างภาระคือว่าง ไม่ยึดถือว่า ขันธ์ห้านี้ เป็นตัวเป็นตนแล้วไม่ยึดถือแล้วปลงเป็นผู้วางภาระก็มี ความสุข จะยืน เดินนั่ง ก็มีความสุขไม่ยึดถือ เพราะรู้ตามความเป็นจริงของมันแล้ว ไม่ถือเอาไม่ยึดเอา ได้ชื่อว่าเป็นผู้ขุดตัณหาขึ้นได้ทั้งรากเป็น ผู้เที่ยงแล้ว เที่ยงว่า จะเข้าสู่ความสุข ตามสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นผู้เที่ยงแล้ว เมื่อจิตมันรวม มันก็รู้ ตามความ เป็นจริง มันจะวางขันธ์นี้ เมื่อมันรวมนั้นแหละ ถ้าจิตรวมแล้วมันก็วาง วางแล้ว ก็มีแต่ว่างๆ แล้วค้นหาตัวก็ไม่มี เมื่อค้นหา ตัวไม่มีแล้ว ก็อันนั้นแหละ จิตพอสงบ ลงแล้วปัญญา ก็เกิดขึ้นเอง น่ะแหละ ถึงตอนนั้น แม้จิตมันฟุ้งขึ้นมาแล้ว มันก็ไป มัน ไม่ยึดอันใด แม้แสงสว่างหมดทั้งโลกก็ตาม มันไม่ไปยึด

คัดมาจาก หนังสือรวมคำสอนจากพระป่า