เรื่องความตาย

ควรพวกเราทั้งหลาย คิดดูให้เห็นโทษ และคุณแห่งความตายเสียให้ชัดใจ

ผู้มีปัญญา ไม่ควรประมาทความตาย ให้เห็นว่า เป็นสมบัติสำหรับตัวเรา เราจะต้องการในกาลอันสมควร คือ ความตายมา ถึงเราสมัยใด สมัยนั้นแหละชื่อว่า กาลอันสมควร ไม่ควรจะเกลียด ไม่ควรจะกลัว

สังขารทั้งหลาย คือ สัตว์ที่เกิดมาในไตรภพ จะหลีกหลบให้พ้น จากความตายไม่มีเลย เมื่อมีความเกิดเป็น เบื้องต้นแล้ว ย่อมมีความตายเป็นเบื้องปลายทุกคน นัยหนึ่งให้เอาความเกิดความตาย ซึ่งมีประจำอยู่ทุกวัน เป็นเครื่องหมาย

เมื่อพิจารณา ถึงความตาย ก็ต้องพิจารณา ถึงความป่วยไข้ และความแก่ความชรา เพราะเป็นเหตุ เป็นผลกัน ให้พิจารณา ถึงพยาธิความป่วยไข้ว่า พยาธิ ธมฺโมมฺหิ พยาธิ อนตีโต

เรามีความป่วยไข้ เป็นธรรมดา จะข้ามล่วงพ้นไปจากความป่วยไข้ หาได้ไม่ ถ้าแลพิจารณา เห็นความชรา อันเป็นปัจจุบัน ได้ ก็ยังประเสริฐ ความระงับสังขารทั้งหลายนั้น ท่านมิได้หมาย ความตายท่านหมาย  

วิปัสสนาญาณ และอาสวักขยญาณ คือ ปัญญารู้เท่าสังขาร รู้ความสิ้นไปแห่งอาสวะ เป็นชื่อของ พระนิพพาน เป็นยอด แห่งความสุข

คัดมาจาก หนังสือรวมคำสอนจากพระป่า